Lang voordat Four Fathers vorm kreeg, vond Artvark zichzelf op de weg. In de vroege jaren 2000 trok het kwartet door Noord-Frankrijk, met tenten achterin de auto en vier saxofoons als enige bagage van betekenis. Er werd gespeeld op pleinen, in straten en op onverwachte plekken, voordat de groep ooit een opnamestudio binnenstapte.

Het uitgangspunt was even eenvoudig als radicaal: speel de muziek voor echte mensen en schrap alles wat overbodig is. Terwijl de composities steeds verder werden teruggebracht tot hun essentie, verdwenen ook de muziekstandaards. Wat overbleef, werd het fundament van Artvark.

Sindsdien speelt de groep volledig uit het hoofd. Op het podium zijn de vier muzikanten voortdurend in beweging. Ze zoeken elkaar op tijdens solo’s, wisselen van positie en reageren niet alleen muzikaal, maar ook fysiek op wat er ontstaat. Zonder ritmesectie, zonder backline en zonder bladmuziek krijgt het podium een bijzondere dynamiek: soms voelt het als een boksring, dan weer als een open landschap waarin alles mogelijk is.

Die beweging, die fysieke aanwezigheid, vormt het hart van Four Fathers. Want waar Artvark ook speelt, één ding staat centraal: de voortdurende zoektocht naar nieuwe vormen. Wat begon als experiment, is uitgegroeid tot een volwaardig onderdeel van het geluid van Artvark. Four Fathers dankt zijn titel aan iets wat de vier muzikanten met elkaar delen: het vaderschap. Maar wie op zoek gaat naar een letterlijk verhaal, komt bedrogen uit. De muziek laat zich niet vangen in één betekenis. Het is eerder een verzameling gedachten, ervaringen en vragen die zich onderweg hebben aangediend.