"Een deur in een oneindig lange, witte ruimte, zonder ramen en zonder plafond gaat langzaam open, en een jonge componist zet een stap naar binnen", begint hij de toespraak. "In de steriele ruimte staat een piano met daarnaast talrijke andere kleine instrumenten. De jonge componist kijkt wat vertwijfeld om zich heen en aarzelt, maar gaat uiteindelijk toch achter de piano zitten en begint te pielen. Hij is op zoek naar een specifiek geluid, maar hij weet niet precies wat.

Na oeverloze uren verschijnt achter hem een wijze gedaante. Dun gelaat, lang gewaad, grijze haren in een gevlochten staart.

'Zo gaat het nooit lukken', zegt ze met een bulderende stem. 'Want het recept voor muziek, oh jonge componist, bestaat uit twee ingrediënten, en jij kookt nu maar met één. Muziek is een combinatie van geluid en aandacht. De aandacht van de maker, uiteraard, maar zeker ook de aandacht van de luisteraar. Alleen met deze twee ingrediënten in een door jou te bepalen verhouding, ontstaat er muziek.'