In de jaren ’70, ’80 en ’90 ontwikkelden zich – bijna stilzwijgend – allerlei experimentele technieken, waarvan tijdens het festival als het ware echo’s en resonanties klinken; vandaar de naam 'Echonance.' De oude werken blijven zo alsnog onverminderd relevant, richtinggevend als ze blijken te zijn voor de generaties van vandaag. Een belangrijk kenmerk van de nieuwe composities is dat ze minimale modulaties onderzoeken, alsook de variaties in de perceptie van de akoestiek waarin ze klinken. Muzikale elementen, zoals ritme en melodie, blijven bijvoorbeeld achterwege. De uitnodiging is te luisteren vanuit een ander perspectief: we treden een omarmende klankbeweging binnen, waarin klanken resoneren met de ruimte – zodat de ruimte de drie dimensies ervan als het ware openbaart.