Deze objecten verwijzen duidelijk naar een bekende en vertrouwde wereld, die door het compositieproces een abstracte en poëtische betekenis krijgen. Dit stuk verkent de subtiliteiten van klank, zowel in het koor als in de objecten. Deze klanken bevrijden zich van hun bronnen en hebben een eigen muzikale waarde, onafhankelijk van de vocale traditie of de vuilnisbak.

Anatomy of a Jar maakt kamermuziek met objecten en transformeert ze tot verfijnde muziekinstrumenten. Objecten krijgen nu kracht op het podium en hun klanken worden vastgelegd in een muzieknotatie, waardoor ze dankzij de muzieknotatie 'eeuwig leven' verkrijgen. De daad van hergebruik is niet gerelateerd aan nostalgie, maar aan verzet en verandering.