Planctus Cygni van componist Gerard Beljon is een drieluik naar een anoniem middeleeuws Latijns gedicht over een zwaan die boven zee de weg kwijtraakt. Moe en bang om te verdrinken bereikt de zwaan uiteindelijk land, om dan te beseffen dat het een vreemd land is. Het werk is een meditatie over ballingschap en ontheemding, met een duidelijke parallel met de vluchtelingencrisis in Europa. Beljon verbindt westerse en oosterse muzikale elementen in een partituur van dertig minuten, met solisten, koor en een levendige wisselwerking met het publiek. Volgens de componist is communicatie tussen culturen onmisbaar om de uitdagingen van Europa het hoofd te bieden, en dat is de boodschap van dit werk.