Over Parelduiken

Parelduiken is een jaarlijks programma van New Music NOW rond vergeten repertoire. Componisten sturen via een open call werken op die minstens tien jaar niet zijn uitgevoerd; een jury maakt een keuze uit de parels, een ensemble brengt de stukken weer tot leven in een gratis lunchconcert in TivoliVredenburg. New Music NOW legt het concert op video vast. In een eerdere editie klonk werk van onder anderen Kris Oelbrandt, Caroline Ansink, Christina Viola Oorebeek en Renske Vrolijk. In 2026 beleeft Parelduiken zijn derde editie.

De jury bestond dit jaar uit Anne La Berge (fluitist en componist), Aad van Nieuwkerk (podcastmaker Muziekmakers der Nederlanden en voorheen VPRO Vrije Geluiden) en Aljosja Buijs (pianist, hoofd klassieke muziek ArtEZ Zwolle). Aad van Nieuwkerk interviewt de componisten voor zijn podcast Muziekmakers der Nederlanden; de afleveringen verschijnen in november op de platforms van New Music NOW en de Concertzender.

Parelduiken is een initiatief van Nieuw Geneco, in samenwerking met New Music NOW en TivoliVredenburg, en komt tot stand dankzij een schenking van het Sociaal Fonds Buma.

Datum en plaats

Het lunchconcert door Nieuw Amsterdams Peil vindt plaats op vrijdag 13 november 2026 om 12:30 uur in TivoliVredenburg (Hertz), Utrecht.

Tickets

Gratis, maar niet vanzelf: reserveer je ticket op de dag zelf (vrijdag 13 november) vanaf 9:30 uur via de website van TivoliVredenburg of bij de kassa in de centrale hal. De lunchconcerten zijn toegankelijk voor iedereen vanaf 8 jaar.

Programma

Uit 31 inzendingen koos de jury dit jaar de volgende vijf werken:

Bart Spaan (1963)
Onyx (2011)
fluit en piano

Corrie van Binsbergen (1957)
The return of the son of the man who happened to be the son of the man who happened to be the son of ... (2003)
uit The Magic Sock, bewerking voor altfluit, strijktrio en piano

Gerda Geertens (1955)
Slinger (1989)
viool, altviool en cello

Huba de Graaff (1959)
De Biggenweg (1995)
twee vleugels en ruis

Riek Westerhof
Symposion (1991)
versie voor piano en ensemble

Uitvoerenden

Nieuw Amsterdams Peil
Eline van Esch fluit
Emma Breedveld viool
Heleen Hulst viool en altviool
Mick Stirling cello
Gerard Bouwhuis piano
Antonii Baryshevskyi piano
Anne-Maartje Lemereis presentatie

PROGRAMMATOELICHTINGEN

Bart Spaan – Onyx (2011), fluit en piano

Wie naar Onyx van Bart Spaan luistert, hoort een fluit die elektronisch lijkt te worden bewerkt en versterkt. Toch komt er geen luidspreker aan te pas. Niet voor niets noemt de componist het ‘als het ware een elektronische compositie voor twee akoestische instrumenten’. Het geheim schuilt in de vleugel. Trapt de pianist het rechterpedaal in, dan komen de dempers los van de snaren en trillen die vrij mee met de fluit. Zo wordt de vleugel een klankkast waarin de fluit nagalmt.

Soms lijkt de fluit uit die nagalm op te rijzen, dan weer lost ze erin op. Daarvoor vraagt Spaan om bijzondere speeltechnieken, zogeheten extended techniques. Bij flatterzunge rolt de fluitist tijdens het blazen een r met de tong; bij bisbigliando wisselt ze snel tussen verschillende grepen voor dezelfde toon, waardoor de klankkleur flakkert. Ook schrijft Spaan ademrijke, ruisende fluittonen voor. De piano antwoordt met clusters: groepen naast elkaar liggende witte toetsen die tegelijk worden aangeslagen en lang naklinken. De klanken van beide instrumenten vloeien voortdurend in elkaar over. In het tweede deel wordt de muziek beweeglijker en houden de resonanties bijna onafgebroken aan. Helemaal aan het eind klinkt het begin nog even door.

Dat Spaan elektronische effecten met akoestische instrumenten oproept, is geen toeval. Eerder schreef hij veel muziek voor piano en tape, onder meer geïnspireerd op schilderijen van de Spaanse kunstenaar Alberto Reguera. Later componeerde hij ook voor blazers en live-elektronica. Onyx ontstond in opdracht van De Doelen voor fluitist Ilonka Kolthof en pianist Ralph van Raat. Voor Van Raat schreef Spaan ook de pianocyclus Kringen. Het duo bracht Onyx op 10 januari 2012 in Rotterdam in première en speelde het later dat jaar op November Music. Recensent Christo Lelie schreef in Trouw: ‘Spaan creëerde zeer sfeervolle muziek waarin stilte en het spelen met boventonen de ingrediënten vormden voor tijdloze muziek.’

Beluister Bart Spaan in de podcast Muziekmakers der Nederlanden van Aad van Nieuwkerk (Concertzender, 9 november 2026, laatste deel van het uur).

Corrie van Binsbergen – The return of the son of the man who happened to be the son of the man who happened to be the son of ... (2003), nieuwe bewerking voor strijktrio, piano en altfluit

Op 4 december 2003, precies tien jaar na het overlijden van Frank Zappa, bracht het Asko Ensemble in Paradiso een eerbetoon aan de Amerikaanse gitarist en componist. Voor dat concert schreef Corrie van Binsbergen, zelf ook gitarist, in opdracht de vijfdelige suite The Magic Sock (music for an imaginary roadmovie), voor achttien musici. Het tweede deel heeft een bijna eindeloze titel, een knipoog naar Zappa’s The Return of the Son of Monster Magnet en Return of the Son of Shut Up ’n Play Yer Guitar. Maar volgens Van Binsbergen verwijst die titel ook naar de manier waarop de muziek in elkaar zit.

Twee cycli lopen door elkaar heen: een metrische cyclus van steeds terugkerende maatlengtes en een harmonische cyclus met een vaste reeks akkoorden. Ze duren niet even lang en verschuiven daardoor voortdurend ten opzichte van elkaar. ‘De een haalt als het ware de andere in,’ schrijft Van Binsbergen. ‘Het punt waar ze beiden hun cyclus hebben gelopen en ze weer terug bij af zijn, ervaar je als een soort thuiskomen.’ Net als de opeenvolgende vaders en zonen in de titel blijven de muzikale patronen terugkeren.

Voor Parelduiken maakte Van Binsbergen een nieuwe versie voor altfluit, strijktrio en piano. In de oorspronkelijke bezetting van het Asko Ensemble deden de instrumentale partijen vooral dienst om de piano met lange, aangehouden tonen kleur te geven. Nu krijgen de musici meer te doen. ‘Ik heb het nu meer als een kamermuziekstuk beschouwd met interessantere partijen voor de fantastische musici van Nieuw Amsterdams Peil.’ Ook ging ze vrijer om met de metrische cyclus. Af en toe voegde ze een achtste noot toe of liet ze er een weg, omdat zij dat nu ‘mooier en vloeiender’ vindt.

De ondertitel van de suite, muziek voor een denkbeeldige roadmovie, kondigt al aan welke richting Van Binsbergen later zou inslaan. Sinds 2003 spelen verhalen en poëzie een grote rol in haar werk. Met schrijvers als Toon Tellegen en Manon Uphoff maakt ze wat ze zelf ‘films voor de oren’ noemt.

Beluister Corrie van Binsbergen in de podcast Muziekmakers der Nederlanden van Aad van Nieuwkerk (Concertzender, 19 oktober 2026).

Gerda Geertens – Slinger (1989), viool, altviool en cello

Aan het begin van Umberto Eco’s roman De slinger van Foucault staat de verteller in het Parijse Musée des Arts et Métiers voor een zware bol die aan een lange draad hangt. Met zo’n slinger liet de natuurkundige Léon Foucault in de negentiende eeuw zien dat de aarde om haar as draait. Terwijl de bol heen en weer zwaait en met zijn punt lijnen in het zand trekt, verandert langzaam de richting van die lijnen: niet doordat de slinger draait, maar doordat de aarde eronder beweegt. Al die beweging begint bij één vast punt dat zelf nooit beweegt.

Precies die tegenstelling inspireerde Gerda Geertens tot haar strijktrio Slinger. ‘Het paradoxale gegeven van het onbeweeglijk vaste ophangpunt en de beweging van de slinger was het uitgangspunt voor mijn compositie,’ schrijft ze. Het stuk begint met één toon die steeds wordt herhaald: het vaste punt. Van daaruit ontvouwt zich een spel van herhalingen en veranderingen. Samenklanken vallen uiteen in tremolo’s (snel herhaalde noten) en korte melodische motieven, en vloeien soms weer samen in één lang aangehouden toon.

Voor Geertens gaat het om meer dan het nabootsen van een slinger. Ze ziet in de westerse klassieke muziek een hiërarchie tussen melodie en harmonie. De melodie beweegt zich horizontaal en staat volgens haar voor het ‘individuele’; de harmonie klinkt verticaal, als samenklank, en vertegenwoordigt het ‘collectieve’. In Slinger probeert ze die rangorde te doorbreken. Ze noemt dat ‘een oefening in denken in paradoxen’ en ziet er een alternatief in voor het hiërarchische denken dat de mens boven en buiten de natuur plaatst. In het uiterste geval blijft er één toon over, met de boventonen die daarin meeklinken en de klank zijn kleur geven. Daarmee voelt Geertens zich verwant met spectrale componisten als Kaija Saariaho, die muziek laten groeien uit de eigenschappen van de klank zelf, door herhaling en geleidelijke verandering.

Geertens schreef Slinger in opdracht van Michael Nieuwenhuizen voor het strijktrio Ter Haar–Van Els. Josje ter Haar, Susanne van Els en Job ter Haar speelden het in juli 1990 tijdens de Darmstädter Ferienkurse, de zomercursussen die sinds 1946 een belangrijk ontmoetingspunt zijn voor de nieuwe muziek. Daarna raakte het werk uit beeld. Geertens ging zich later vooral richten op elektronische muziek, vaak gecombineerd met zelfgemaakte computeranimaties.

Beluister Gerda Geertens in de podcast Muziekmakers der Nederlanden van Aad van Nieuwkerk (Concertzender, 9 november 2026).

Huba de Graaff – De Biggenweg (1995), twee vleugels en ruis

Huba de Graaff wil graag dat haar eigen woorden aan de muziek voorafgaan:

Als haar donzen schoudertje zo zacht
begint de biggenweg.
Eigenlijk de weg terug, van zacht en ruis
toen ze in mijn armen lag via het
omgekeerde feestgedruis naar de
hardrock en het schreeuwen en persen
en de paniek.

‘De Biggenweg gaat over de angst de kontrole te verliezen,’ schrijft De Graaff. Ze componeerde het werk na een ingrijpende gebeurtenis. Aanvankelijk probeerde ze haar angst en verdriet rechtstreeks in muziek om te zetten. ‘Maar dat is onmogelijk. Dat hou je geen drie maten vol.’ In plaats daarvan ontwierp ze ‘een systeem, een supersysteem, met de piano’s als onfeilbare instrumenten voor handhaving van de orde’.

De getallen 1, 2, 3 en 4 vormen de basis van dat systeem. Ze bepalen het ritme, de toonhoogtes, de tempi en het aantal noten dat tegelijk klinkt. Soms gebeurt dat heel letterlijk: 1 betekent één vinger, 2 twee vingers. Maar de getallen geven ook verhoudingen aan: 1:2 staat voor een octaaf, 2:3 voor een kwint. Of ze geven stappen tussen tonen aan: C plus 1 wordt cis, C plus 2 wordt D. Zo groeit het stuk: er komt steeds iets bij. ‘Soms even op de plaats rust, zoals joggers voor een stoplicht, meestal steeds meer vooruit-jakkerend.’

Tegenover die strakke orde staat de ruis. Luidsprekers rondom de twee vleugels laten synthetische ruis en windgeluiden horen. ‘Angst klinkt als ruis, het suist in je oren.’ De titel komt uit een droom waarin een kudde op hol geslagen varkens de dood tegemoet rende. De Graaff probeerde ze tegen te houden, maar dat lukte niet. Ook in de muziek is er geen ontlading: het stuk ‘zindert continu, zonder apotheose, zonder een finale. Alleen maar spanningsopbouw.’

Opmerkelijk genoeg zag De Graaff aanvankelijk weinig in twee vleugels. Ze had een afkeer van de klank en het klavier, van de gelijkzwevende stemming waarin het octaaf in twaalf gelijke stappen is verdeeld, en van ‘het beuken met die grote handen en vingers’. Juist die instrumenten maakte ze uiteindelijk tot bewakers van de orde. De luidsprekers wijzen al vooruit naar haar latere muziektheater, waarin ze luidsprekers letterlijk tot leven wekte, zoals in Lautsprecher Arnolt (2003). De Biggenweg schreef ze voor Cees van Zeeland en Gerard Bouwhuis. Hun pianoduo zette het in 1999 op cd. Bijna dertig jaar later speelt Bouwhuis het opnieuw, ditmaal met Antonii Baryshevskyi.

Beluister Huba de Graaff in de podcast Muziekmakers der Nederlanden van Aad van Nieuwkerk (Concertzender, 26 oktober 2026).

Riek Westerhof – Symposion (1991), versie voor piano en ensemble

Riek Westerhof componeerde Symposion in 1991 en nam het vier jaar later op in een van haar vele bundels pianostukken. Zelf omschrijft ze het als ‘een compositie als bijdrage aan de eeuwigdurende dialoog, die aan welluidendheid kan winnen middels musique d’ameublement’. In de titel en de omschrijving klinken twee namen door: Plato en Erik Satie.

De titel ontleende ze aan Plato’s Symposion. Daarin houden de gasten tijdens een drinkgelag om beurten redevoeringen over eros, de liefde in alle facetten. Erik Satie gebruikte teksten uit het Symposion voor zijn compositie Socrate (1917–1918). Rond dezelfde tijd bedacht hij de musique d’ameublement: muziek die als meubilair bij een ruimte hoort, zonder nadrukkelijk om aandacht te vragen. Bij de eerste openbare uitvoering, in maart 1920, ging het meteen mis: het publiek begon aandachtig te luisteren.

Begin jaren negentig raakte Westerhof gefascineerd door Satie. ‘Zijn teksten zijn de moeite waard en hebben ook iets komisch,’ schrijft ze. Ook John Cage, die Satie in de jaren zeventig opnieuw onder de aandacht bracht, werd een inspiratiebron. Eind jaren tachtig en begin jaren negentig nam Westerhof deel aan twee werkweken met Cage als gastcomponist, in Middelburg en aan het Haags conservatorium. ‘De verdienste van Cage was dat hij het woord “music” uitbreidde tot het begrip “sound”.’ In de elektronische studio van het Utrechts Conservatorium maakte ze philofony op een tekst van Satie. Enkele jaren later volgde Symposion. ‘Satie en Cage hebben me geleerd vrij om te gaan met het materiaal en hoe mooi het is als de tekst / klank de tijd krijgt, inclusief stiltes.’

Veel pianostukken van Westerhof beginnen als improvisatie. Toen ze die voor het eerst opschreef, ontdekte ze ‘een nieuwe dimensie, met lijnen, sleutels, voortekens en maatstrepen… maar ook teksten’. Inmiddels gebruikt ze tijdsaanduidingen in plaats van maatstrepen. De voortekens uit de kwintencirkel zijn voor haar ‘als gevoelsbelevenissen’. ‘Een en ander resulteert in bundels en tasjes’: reistasjes vol eigen bladmuziek waarmee ze langs stationspiano’s trekt. Ze speelt haar stukken en laat de muziek achter voor voorbijgangers. Ook dat is een manier om muziek onderdeel van het dagelijks leven te maken. Tijdens Parelduiken speelt Nieuw Amsterdams Peil Symposion in een deels geïmproviseerde versie voor piano en ensemble.

Beluister Riek Westerhof in de podcast Muziekmakers der Nederlanden van Aad van Nieuwkerk (Concertzender, 2 november 2026).

BIOGRAFIEËN

Over Bart Spaan

Bart Spaan (1963) studeerde musicologie en geschiedenis in Nijmegen en Amsterdam. Begin jaren tachtig speelde hij in de experimentele rockband Bazooka. Zijn liefde voor moderne popmuziek is hij nooit kwijtgeraakt. Na zijn studie maakte hij radioprogramma’s over hedendaagse muziek voor de Concertzender. Hij volgde compositielessen bij Daan Manneke en nam in 1999 deel aan de International Young Composers Meeting in Apeldoorn. Aanvankelijk schreef hij vooral pianomuziek. Later volgden stukken voor ensembles als The Barton Workshop en Ensemble ’88 en elektro-akoestische composities. Bij de labels Erasmus en Etcetera verschenen zijn cd’s Silencios (2001), Ellips (2009) en Inland (2017). Zijn voor Ralph van Raat geschreven pianocyclus Kringen werd in 2010 genomineerd voor de Buma Toonzetters. Met het tweede deel van Stasis (2021) en met Moonlit (2025) won hij tweemaal de Fidelio Piano Composition Competition. In maart 2027 wijdt het Orgelpark in Amsterdam een portretconcert aan Spaan. Daar gaat ook Windscape in première, voor fluitist Ned McGowan en organist Michael Bonaventure.

Over Corrie van Binsbergen

Corrie van Binsbergen (1957) is componist, gitarist en leider van Stichting Brokken, waarmee ze projecten opzet die zich weinig van genregrenzen aantrekken. Ze studeerde klassiek gitaar, maar werkte net zo goed in de pop, jazz en kamermuziek, voor theater en dans, in de studio, op televisie en zelfs in het circus. Die veelzijdigheid klinkt door in haar composities. Ze schreef alle muziek voor haar eigen bands, waaronder het twaalfkoppige Corrie en de Grote Brokken. Ook componeerde ze voor onder meer het Holland Festival, het Nederlands Blazers Ensemble, het Radio Symfonie Orkest, Asko|Schönberg met Barbara Hannigan, het Rotterdams Philharmonisch Orkest, Silbersee en het Metropole Orkest. Daarnaast maakte ze muziek voor NTR-hoorspelen. Sinds 2003 put ze veel inspiratie uit verhalen en poëzie. Met schrijvers als Remco Campert, Manon Uphoff en Toon Tellegen maakt ze ‘films voor de oren’. In 1999 ontving ze de Boy Edgar Prijs. Ze werd in 2012 genomineerd voor de AmsterdamPrijs voor de Kunst en kreeg in 2024 de Buma Classical Award.

Over Gerda Geertens

Gerda Geertens (1955) studeerde piano en filosofie in Groningen. Van 1981 tot 1985 volgde ze compositielessen bij Klaas de Vries aan het Rotterdams Conservatorium. Ze schreef muziek voor koor, zangsolisten, verschillende kamermuziekbezettingen en symfonieorkest. Haar werk werd uitgevoerd in Nederland, Duitsland, Ierland en Israël. Tot haar composities behoren Mexitli (1981–1982, op tekst van Theun de Vries), She Weeps Over Rahoon (1985), Ash and lilac (1988), Slinger (1989) en Heartland (1994), allemaal uitgegeven door Donemus. Via het gebruik van de computer bij het componeren ontdekte ze de elektronische muziek. Sinds 1999 richt ze zich daar vooral op, vaak in combinatie met computeranimaties van eigen hand. Ook trad ze op als vj: ze mixte live beelden bij muziek. In 2016 richtte ze met violist Martine von Gleich het collectief SoundeScape op, dat een jaar later in Gouda voor het eerst optrad. Muziek helpt Geertens om ‘onze tijd van leven beter te leren begrijpen’.

Over Huba de Graaff

Huba de Graaff (Amsterdam, 1959) speelde in de jaren zeventig en tachtig viool, en zong en speelde toetsen in bands als The Dutch, Transister en The Tapes. Daarna studeerde ze elektronische muziek aan het Instituut voor Sonologie in Utrecht en compositie aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Haar muziektheater neemt vaak onverwachte vormen aan. In Lautsprecher Arnolt (2003) wekt ze luidsprekers tot leven; in Apera (2013) brengt ze Vlaamse polyfonie en apengeluiden bij elkaar. Met de opera’s De Lamp en Geweld & Vibrato neemt ze een nationaal trauma onder de loep: de zogenoemde ‘politionele’ acties in Indonesië. Haar Koerdische opera Qaqnas ging in juni 2026 in première op het Holland Festival. Op 25 november volgt Alle13Goed bij November Music, met Orkest De Ereprijs. De Graaff werkt graag samen met musici, theatermakers, ontwerpers, schrijvers en beeldend kunstenaars die haar artistieke urgentie delen. Ze geeft lezingen in binnen- en buitenland, doceert compositie aan ArtEZ in Arnhem en is stadscomponist van Amsterdam. In juni 2026 ontving ze voor haar oeuvre de Buma Classical Lifetime Achievement Award.

Over Riek Westerhof

Riek Westerhof is componist, pianist en klankkunstenaar uit Utrecht. Ze speelt al piano sinds haar zesde, maar werkte lange tijd in het onderwijs. In 1986, toen ze veertig was, stopte ze daarmee en ging ze colleges schoolmuziek volgen aan het Utrechts Conservatorium. In de elektronische studio, waar Ton Bruynèl af en toe lesgaf, ontdekte ze ‘een universum van klank’. Het werk van Erik Satie en twee werkweken met John Cage als gastcomponist, in Middelburg en Den Haag, maakten diepe indruk. Begin jaren negentig hielp Hans Poort haar enkele jaren bij het componeren. Ze leerde zo haar pianoimprovisaties op papier te zetten. In de Utrechtse wijk Lombok werkte ze mee aan Stichting Klank, die klankwandelingen en performances organiseerde. Ook nam ze de geluiden van de wijk op voor de cd Geluiden uit Lombok anno 2000. Tegenwoordig trekt ze met ‘reistasjes’ vol eigen pianostukken langs stationspiano’s, van Leeuwarden tot Maastricht. Ze speelt er en laat de bladmuziek achter voor iedereen die zin heeft om zelf te spelen.

Over Nieuw Amsterdams Peil

Nieuw Amsterdams Peil werd in 2005 opgericht door violist Heleen Hulst en pianist Gerard Bouwhuis. Het collectief speelt in wisselende bezettingen kamermuziek en muziektheater, met hedendaagse muziek als vertrekpunt. Zelf spreken de musici liever van een band dan van een ensemble: er is weinig hiërarchie en iedereen brengt eigen ideeën mee. Onder anderen Louis Andriessen (Anaïs Nin), Calliope Tsoupaki (Narcissus), Mayke Nas, Rob Zuidam, Martijn Padding en Guus Janssen schreven voor NAP. De voorstellingen combineren muziek geregeld met film, dans, theater of zelfs geur. In het Muziekgebouw aan ’t IJ presenteert het collectief jaarlijks de kamermuziekserie NAPzak. In 2023 werd NAP genomineerd voor de Fair Practice Award van Nieuw Geneco.

Eline van Esch, fluit

Eline van Esch studeerde fluit bij Koos Verheul en Harrie Starreveld in Amsterdam en bij William Bennett aan de Royal Academy of Music in Londen. In 1989 werd ze solofluitist van het Residentie Orkest. Daarnaast speelde ze onder meer met het Chamber Orchestra of Europe, het Combattimento Consort, het Nederlands Blazers Ensemble, het Schönberg Ensemble en het Asko Ensemble. Ze werkte met dirigenten als Nikolaus Harnoncourt, Paavo Berglund, Neville Marriner, Jevgeni Svetlanov en Neeme Järvi. In 2020 verscheen bij Etcetera haar cd Incantations, met muziek van André Jolivet; het album is geïnspireerd op schilderijen van Jos van den Berg. Van Esch is de vaste fluitist van Nieuw Amsterdams Peil.

Emma Breedveld, viool

Emma Breedveld (1974) kreeg haar eerste vioollessen van Coosje Wijzenbeek. Daarna studeerde ze bij István Párkányi aan het Utrechts Conservatorium en het Conservatorium van Amsterdam. Ze volgde masterclasses bij onder anderen Ivry Gitlis, Gilles Apap en Giora Feidman. Breedveld was eerste violist en artistiek leider van het Escher Ensemble. Later werd ze eerste violist van Carel Kraayenhofs Sexteto Canyengue, waarmee ze over de hele wereld optrad. In 2014 richtte ze Trio Escapada op, dat tango, eigen composities en improvisatie samenbrengt. Het trio speelde onder meer in het Concertgebouw, TivoliVredenburg, op Wonderfeel en in Podium Witteman. Daarnaast is Breedveld te horen in het reArt Ensemble, dat Turkse en Ottomaanse muziek speelt, het Ives Ensemble en Nieuw Amsterdams Peil. Ze componeert en arrangeert voor Trio Escapada, koren en strijkensembles en geeft vioolles. Haar viool van Santagiuliana heeft ze in bruikleen van het Nationaal Muziekinstrumenten Fonds.

Heleen Hulst, viool en altviool

Heleen Hulst studeerde viool bij Vera Beths aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Ze is actief als violist en altviolist en voelt zich thuis in zowel oude als nieuwe muziek. Zo speelde ze bij het Asko|Schönberg Ensemble, Remix Porto en het Nieuw Ensemble, maar ook bij het Combattimento Consort, Anima Eterna, de Van Swieten Society, het Orkest van de 18e Eeuw en l’Archibudelli. Met die ensembles trad ze over de hele wereld op. Op het Tanglewood Music Festival ontving ze in 1995 en 1997 de onderscheiding ‘outstanding violinist’. Martijn Padding schreef zijn vioolconcert White Eagle voor Hulst en het Asko Ensemble. De cd Three Concerti won in 2011 een Edison. Sinds 1998 vormt Hulst een duo met pianist Gerard Bouwhuis. Onder anderen Paul Termos, Cornelis de Bondt, Elmer Schönberger en Guus Janssen schreven voor hen. Het duo nam ook alle werken voor viool en piano van Charles Ives op. Hulst en Bouwhuis zijn samen de artistiek leiders van Nieuw Amsterdams Peil; beiden zijn daarnaast verbonden aan het Amsterdamse collectief Splendor. In 2024 ontvingen ze de Extra Prijs van de Willem Breuker Stichting.

Mick Stirling, cello

Mick Stirling studeerde cello aan de Guildhall School of Music in Londen bij Leonard Stehn en Raphael Wallfisch. Hij vervolgde zijn opleiding aan het Banff Centre in Canada en bij Lawrence Lesser aan het New England Conservatory in Boston. Van 1989 tot 1997 speelde hij bij Ensemble Modern in Frankfurt, ook als solist. Zijn opname van Hindemiths Kammermusik nr. 3 met dit ensemble onder leiding van Markus Stenz werd bekroond met de Preis der deutschen Schallplattenkritik. Daarna woonde hij in Londen, waar hij onder meer speelde in het Brindisi Quartet en het Raphael Ensemble. Ook trad hij op als gastaanvoerder bij het Philharmonia, het London Symphony Orchestra en het Scottish Chamber Orchestra. Bij het Chamber Orchestra of Europe was hij jarenlang vaste gast. Sinds 2003 is Stirling solocellist van het Radio Filharmonisch Orkest. Hij doceert cello als hoofdvak aan het Conservatorium van Amsterdam en speelt in Nieuw Amsterdams Peil en het Quimias String Trio.

Gerard Bouwhuis, piano

Gerard Bouwhuis (Castricum, 1954) studeerde piano aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Met Cees van Zeeland richtte hij in 1978 het Pianoduo op. Beiden speelden ook in Hoketus, de legendarische groep van Louis Andriessen. Sinds 1989 is Bouwhuis verbonden aan LOOS. In 1998 begon hij een duo met violist Heleen Hulst, met wie hij zeven jaar later Nieuw Amsterdams Peil oprichtte. Als solist speelde hij onder meer met het Schönberg Ensemble, de Ebony Band, het Nederlands Blazers Ensemble en het BBC National Orchestra of Wales, onder dirigenten als Reinbert de Leeuw, Oliver Knussen en Peter Eötvös. Componisten als Louis Andriessen, Cornelis de Bondt, Rob Zuidam, Guus Janssen, Martijn Padding en Paul Termos schreven voor hem. Andriessen droeg Trepidus aan hem op. In 2003 ontving Bouwhuis de Theo Bruinsprijs voor zijn inzet voor de hedendaagse Nederlandse muziek. Hij doceert hedendaagse muziek aan het Koninklijk Conservatorium, speelt bij Splendor en organiseert het Schellingwouder Festival.

Antonii Baryshevskyi, piano

Antonii Baryshevskyi (Kyiv, 1988) studeerde bij Valerii Kozlov aan de Nationale Muziekacademie van Oekraïne en bij Marian Rybicki aan de École Normale de Musique in Parijs. Hij volgde onder meer masterclasses bij Alfred Brendel en Richard Goode. In 2011 won hij de tweede prijs op het Busoni-concours in Bolzano; drie jaar later won hij de Arthur Rubinstein International Piano Master Competition in Tel Aviv. Van 2012 tot 2023 was hij artist in residence bij de Nationale Filharmonie van Oekraïne. Baryshevskyi trad op in onder meer de Wigmore Hall, het Konzerthaus en de Philharmonie in Berlijn, de Kölner Philharmonie en het Concertgebouw. Hij soleerde bij orkesten als het Israel Philharmonic en het Münchner Rundfunkorchester. Tot zijn opnamen behoren de zes pianosonates van Galina Ustvolskaja en TO ALL ALIVE van Maxim Shalygin. Na de Russische invasie van Oekraïne in 2022 verhuisde hij naar Nederland. Hij is verbonden aan het Amsterdamse collectief Splendor en organiseert daar de concertserie SplenDoor to Ukraine. Met Gerard Bouwhuis speelde hij eerder Shalygins Delirium voor vier piano’s.